
Lees over de openheid van de Ons® Suite en hoe dit bijdraagt aan werkgemak en zorgkwaliteit.
Een open ecd geeft zorgorganisaties de vrijheid om oplossingen te kiezen die bij hun werk passen. Maar de zorg voor een cliënt gaat vaak verder dan één organisatie. Hoe zorg je dat informatie ook daar goed meebeweegt? Marjolein Tibbe, Director Connected Care bij Nedap, zet zich landelijk in voor open standaarden en samenwerking over organisatiegrenzen heen. Zij legt uit waarom die gezamenlijke basis nodig is, welke rol Nuts daarin speelt en wat er nog nodig is om de puzzel te leggen.
Geplaatst op 18-11-2026

Een cliënt komt na een ziekenhuisopname weer thuis en krijgt ondersteuning van de wijkverpleging. De betrokken zorgverleners hebben ieder hun eigen dossier en werkwijze. Toch hebben zij informatie van elkaar nodig om de zorg goed voort te zetten.
Als die informatie niet op tijd beschikbaar of onvoldoende duidelijk is, begint het zoeken. Een telefoontje naar de vorige behandelaar, een overdracht opvragen, gegevens opnieuw vastleggen. Ondertussen krijgt de cliënt vragen die elders al zijn beantwoord.
Voor Marjolein is dat precies waarom openheid verder moet gaan dan het verbinden van toepassingen binnen één organisatie. Vanuit Connected Care werkt zij aan de beweging naar netwerkzorg. Daarbij onderhoudt ze contacten met onder meer regionale samenwerkingsorganisaties en overheidspartijen en pleit ze voor gezamenlijke afspraken over gegevensuitwisseling.
“Laten we al die oplossingen eens op elkaar aansluiten.”
Het doel daarvan is voor haar duidelijk: zorgverleners moeten kunnen samenwerken rondom de cliënt, ook wanneer zij in verschillende organisaties en met verschillende systemen werken.
In onze whitepaper ‘De kracht van een open standaard’ beschrijven we waarom een ecd niet alles zelf hoeft te doen. Een betrouwbare basis voor het primaire zorgproces moet ruimte bieden om aanvullende oplossingen te verbinden. Zo houd je als zorgorganisatie keuzevrijheid en kun je je digitale omgeving blijven verbeteren.
Bij samenwerking tussen zorgorganisaties komt daar iets bij. Je kiest zelf welke toepassingen je gebruikt, maar bepaalt niet met welke systemen al je samenwerkingspartners werken. De huisarts, het ziekenhuis en de organisatie voor gehandicaptenzorg kunnen ieder andere software gebruiken.
Marjolein ziet daarom naast het verbinden via API’s een tweede spoor: gezamenlijk werken aan open standaarden die over organisatie- en leveranciersgrenzen heen gebruikt kunnen worden. Daarmee verschuift de aandacht van een afzonderlijke koppeling naar afspraken waarop verschillende partijen kunnen aansluiten.
Een API maakt het mogelijk dat softwaretoepassingen met elkaar communiceren. Daarmee is nog niet afgesproken welke informatie zij uitwisselen, hoe die is opgebouwd en wat de ontvanger ermee kan. Ook moet duidelijk zijn wie de informatie opvraagt en hoe toegang wordt geregeld.
Open standaarden bieden gedeelde, openbaar beschreven afspraken. API’s kunnen zulke standaarden toepassen, maar het hebben van een API betekent op zichzelf nog niet dat een systeem volgens open standaarden samenwerkt.
Juist bij netwerkzorg is dat onderscheid belangrijk. Als iedere leverancier dezelfde vraag op zijn eigen manier oplost, blijven nieuwe verbindingen om afzonderlijke afspraken vragen. Gezamenlijke standaarden helpen om die afspraken te hergebruiken en meer partijen te laten aansluiten.

“Laten we al die oplossingen eens op elkaar aansluiten.”Marjolein Tibbe, Director connected care bij Nedap
Die gedachte ligt ook aan de basis van Nuts, het initiatief waarbij Nedap vanaf het begin betrokken was. Nuts werkt aan bouwstenen voor digitale samenwerking in de zorg, op basis van open standaarden en open source software. De stichting ondersteunt de community die hier gezamenlijk aan werkt.
Marjolein beschrijft hoe het initiatief voortkwam uit de behoefte om gegevens veiliger en eenvoudiger te delen. Daarbij was het belangrijk dat zo’n voorziening gezamenlijk gedragen zou worden.
“Je hebt de limitatie dat één leverancier niet de eigenaar moet zijn van zoiets. Dat moet je zijn met elkaar, want het is iets van de samenleving en het land en niet per se van een leverancier.”
Nuts biedt onder meer bouwstenen voor digitale identificatie en veilige communicatie tussen systemen. Leveranciers kunnen daarop voortbouwen in hun eigen toepassingen. Welke informatie de zorgverlener vervolgens kan gebruiken, hangt ook af van de afspraken voor die specifieke uitwisseling.
Voor Marjolein ligt haar eigen bijdrage vooral in het landelijk blijven aanjagen van samenwerking. In gesprekken met partijen in het zorgveld pleit zij ervoor om de gezamenlijke basis voor gegevensuitwisseling samen te ontwikkelen, ook als die partijen op andere gebieden concurrenten zijn.
Leveranciers kunnen zich onderscheiden in hoe hun software het dagelijkse werk ondersteunt. Tegelijkertijd hebben zij elkaar nodig om informatie tussen die oplossingen te laten bewegen. Voor de cliënt maakt het immers weinig uit welk systeem een organisatie gebruikt. Die wil dat de betrokken zorgverleners over de benodigde informatie beschikken.
“En die zorgmedewerker, die heeft de informatie die hij nodig heeft, ongeacht waar dat vandaan komt, om de beste zorg te leveren op dat moment.”
Dat is het doel waar Marjolein naartoe werkt: minder zoeken en opnieuw uitvragen, en informatie die helpt om de zorg voort te zetten. De cliënt hoeft daardoor minder vaak hetzelfde verhaal te vertellen.
Voor brede, landelijke gegevensuitwisseling is een gezamenlijke technische basis nodig. Marjolein benadrukt dat ook financiering en de manier van samenwerken moeten aansluiten. Zorgverzekeraars hebben een rol in passende bekostiging. Zorgorganisaties hebben afspraken nodig over hoe zij informatie vastleggen, overdragen en gebruiken.
“Je hebt zorgorganisaties nodig die meer gestandaardiseerd gaan werken en ook meer vertrouwen geven aan de data.”
Als voorbeeld noemt ze de overdracht van een ziekenhuis naar de wijkverpleging. Wanneer informatie wel wordt overgedragen, maar vervolgens standaard opnieuw wordt uitgevraagd of vastgelegd, blijft een deel van het dubbele werk bestaan. Om gegevens goed te kunnen hergebruiken, moeten zorgverleners kunnen beoordelen waar informatie vandaan komt, hoe actueel die is en wat zij ermee kunnen.
Daarmee is gegevensuitwisseling ook een organisatievraagstuk. Techniek, werkafspraken en vertrouwen moeten samenkomen in de dagelijkse praktijk.

“Je hebt de limitatie dat één leverancier niet de eigenaar moet zijn van zoiets. Dat moet je zijn met elkaar, want het is iets van de samenleving en het land en niet per se van een leverancier.”Marjolein Tibbe, Director connected care bij Nedap
Op de vraag wanneer haar doel bereikt is, komt Marjolein terug bij de zorgmedewerker. De puzzel is gelegd wanneer die tijdens het zorgmoment beschikt over de benodigde cliëntgegevens, passend bij de situatie. In haar woorden:
“Maar niet te veel en niet te weinig.”
Het gaat dus ook om overzicht en relevantie. Een zorgprofessional moet kunnen vinden wat nodig is om op dat moment goede zorg te leveren.
Daar ligt het vervolg op de openheid die we in onze whitepaper beschrijven. Keuzevrijheid binnen je eigen digitale omgeving en samenwerking in het bredere zorgnetwerk horen bij elkaar. Open standaarden en initiatieven als Nuts helpen om die verbinding te maken. Het resultaat moet merkbaar zijn voor de mensen die zorg geven én ontvangen.
Wil je weten waar je op kunt letten bij de openheid van je ecd? In de whitepaper ‘De kracht van een open standaard’ lees je hoe Nedap Ons® omgaat met keuzevrijheid, koppelingen en samenwerking met aanvullende oplossingen.